Historyczny zarys metod hodowli

Hodowla roślin sadowniczych jest prawie tak stara jak ich uprawa. Jedynie jej metody były dawniej mniej lub bardziej prymitywne, zależnie od poziomu nauki i kultury w owych czasach. Początkowo hodowla była bardzo prosta. Polegała na wyszukiwaniu wśród dziko rosnących roślin form najlepszych, najbardziej przydatnych człowiekowi do użytku. Możliwość ta istniała, ponieważ wśród roślin sadowniczych panowała duża zmienność form. Najlepsze osobniki brano do uprawy, a dzięki zabiegom pielęgnacyjnym stopniowo je uszlachetniano, uzyskując owoce większe i smaczniejsze. Równocześnie pewnym zmianom ulegały także niektóre cechy morfologiczne całych roślin. Uprawiane rośliny rozmnażano z nasion i znów do dalszej uprawy przeznaczano siewki wykazujące najlepsze właściwości. Niewątpliwie niemałą rolę odegrały tu także mutacje, które występowały w przyrodzie spontanicznie bez ingerencji człowieka. Wreszcie duży wpływ wywierały warunki środowiska stwarzane przez człowieka, jak uprawa gleby i inne zabiegi pielęgnacyjne.